ខ្មែរត្រូវចងចាំ…មួយឆ្នាំមុន... ថ្ងៃទី២៨ ខែឧសភា ឆ្នាំ២០២៥ ជាថ្ងៃចាប់ផ្តើមធ្វើឱ្យមេឃស្រទុំ ផែនដីញាប់ញ័រ ហើយបន្ទាប់មកសំឡេងកាំភ្លើងធំបានបន្លឺឡើងហែកទ្រូងប្រជាជាតិខ្មែរសាជាថ្មី។

ការវាយប្រហារចូលជ្រៅមកក្នុងទឹកដីមាតុភូមិ បានឆក់យកជីវិត បំបែកគ្រួសារ និងបន្សល់ទុកនូវស្នាមរបួសយ៉ាងជ្រៅដែលមិនអាចលុបលាងបាន។ ផ្ទះសម្បែងរាប់ម៉ឺនខ្នងត្រូវក្លាយជាផេះផង់ ប្រជាជនរាប់សិបម៉ឺនគ្រួសារត្រូវរត់ភៀសខ្លួនទាំងបាតដៃទទេ សម្រែកយំសោកបានបន្លឺឡើងពាសពេញផ្ទៃប្រទេស។ អ្វីដែលកាន់តែឈឺចាប់ហួសថ្លែងនោះគឺ ប្រាង្គប្រាសាទបុរាណដែលជាដួងព្រលឹង និងជាអត្តសញ្ញាណជាតិ ក៏ត្រូវទទួលរងការបាញ់ប្រហារយ៉ាងឃោរឃៅ។

ការឈឺចាប់នេះ ជ្រៅហួសកម្រិតដែលពាក្យសម្តីអាចរៀបរាប់បាន។ វាជាព្រឹត្តិការណ៍ដែលបានឆូតអូសបេះដូងខ្មែរគ្រប់រូបឱ្យហូរឈាម។ ប៉ុន្តែ ក្នុងនាមជាកូនខ្មែរ ទោះដួលប៉ុន្មានដង ឬរងការឈឺចាប់កម្រិតណា ក៏យើងមិនយកការឈឺចាប់នេះមកធ្វើជាការចុះចាញ់ ឬលុតជង្គង់ឡើយ។ យើងធ្លាប់ឆ្លងកាត់ការលំបាក និងការឈឺចាប់ច្រើនណាស់ទម្រាំមានថ្ងៃនេះ។ ហើយព្រឹត្តិការណ៍ទាំងនោះតែងតែធ្វើយើងកាន់តែរឹងមាំ។

យើងបានជូតទឹកភ្នែកឱ្យបានស្អាត ហើយប្រែក្លាយគំនរផេះផង់ ទៅជាគ្រឹះដ៏រឹងមាំនៃមហាសាមគ្គីជាតិ។

ខ្មែរត្រូវតាំងចិត្ត … បទពិសោធដ៏ជូរចត់ទាំងនោះ បានដាស់ក្រើនស្មារតីយើងឱ្យដឹងច្បាស់ថា គ្មានកម្លាំងណាខ្លាំងជាងការចាប់ដៃគ្នារបស់ប្រជាជាតិខ្មែរនោះទេ។ យើងបានយកវិនាសកម្មហិនហោច មកដុតជាកម្លាំងតស៊ូ យកការបាត់បង់ មកត្បាញជាខ្សែចំណងសាមគ្គីតែមួយ ដើម្បីការពារ និងរុញច្រាននាវាកម្ពុជាឱ្យធ្វើដំណើរទៅមុខប្រកបដោយភាពធន់ មិនរង្គោះរង្គើ និងពោរពេញដោយភាពអង់អាចក្លាហាន។

ខ្មែរត្រូវធ្វើឱ្យបាន… កម្មវិធី «ដាស់ស្មារតីជាតិ» ឬ “DAY OF RECKONING” ត្រូវបានរៀបចំឡើង មិនមែនត្រឹមតែដើម្បីកាន់ទុក្ខ ឬត្រាំត្រែងក្នុងអតីតកាលនោះទេ តែដើម្បី ចងចាំ តាំងចិត្ត និងក្រោកឈរធ្វើឱ្យបាន។ នេះជាសារដាស់តឿនមួយទៅកាន់យុវជនជំនាន់ក្រោយ និងប្រជាជនខ្មែរគ្រប់ស្រទាប់វណ្ណៈ ឱ្យចងចាំជានិច្ចនូវមេរៀនប្រវត្តិសាស្ត្រ។ យើងត្រូវមានការឯកភាពជាទស្សនៈជាតិ និងក្រើនរំលឹកស្មារតីជាប់ជាប្រចាំពីហានិភ័យនានា ព្រោះសន្តិភាព និងបូរណភាពទឹកដី គឺជារបស់ដែលយើងត្រូវរក្សាការពារឱ្យបាន ទោះក្នុងតម្លៃណាក៏ដោយ។ ហានិភ័យសម្រាប់ជាតិតែងតែអាចកើតឡើងគ្រប់ពេលវេលា គ្រប់ទីកន្លែង។

ឈាមនិងទឹកភ្នែកដែលបានហូរ នឹងបន្តជាកម្លាំងជំរុញឱ្យខ្មែររួបរួមគ្នា រឹងមាំជាងមុន និងមិនអាចបំបែកបានជារៀងរហូត!