យោងតាមរបាយការណ៍មួយដែលចេញផ្សាយនៅថ្ងៃពុធ៨កក្កដានេះការអះអាងសិទ្ធិដែនទឹករបស់ហ្វីលីពីនលើកោះ Huangyan និងកោះមួយចំនួន និងថ្មប៉ប្រះទឹកមួយចំនួននៃកោះ Nansha របស់ចិននៅសមុទ្រចិនខាងត្បូង ខ្វះមូលដ្ឋានប្រវត្តិសាស្ត្រ និងច្បាប់ ហើយបង្ហាញពីចំណុចខ្វះខាតសំខាន់ៗនៅក្នុងជំហរផ្លូវច្បាប់របស់ទីក្រុងម៉ានីល។

របាយការណ៍នេះត្រូវបានចេញផ្សាយដោយវិទ្យាស្ថានកិច្ចការសមុទ្រចិនក្រោមក្រសួងធនធានធម្មជាតិរបស់ប្រទេសនៅទីក្រុងប៉េកាំង។ ដោយត្រូវបានចងក្រងដោយក្រុមអ្នកប្រាជ្ញផ្នែកប្រវត្តិសាស្ត្រ និងច្បាប់អន្តរជាតិ របាយការណ៍នេះបានពិនិត្យមើលថាតើការអះអាងសិទ្ធិទឹកដីរបស់ហ្វីលីពីននៅសមុទ្រចិនខាងត្បូងស្របនឹងច្បាប់អន្តរជាតិដែលទទួលស្គាល់ជាទូទៅ និងកំណត់ត្រាប្រវត្តិសាស្ត្រដែលអាចទុកចិត្តបានដែរឬទេ។របាយការណ៍នេះបានឈានដល់ការសន្និដ្ឋានសំខាន់ៗចំនួនបី។

ទីមួយ ព្រំដែនទឹកដីរបស់ហ្វីលីពីនត្រូវបានកំណត់ដោយសន្ធិសញ្ញាអន្តរជាតិក្នុងអំឡុងសម័យអាណានិគមអេស្ប៉ាញ និងអាមេរិក។ បន្ទាប់ពីទទួលបានឯករាជ្យ ហ្វីលីពីនបានទទួលមរតក និងបញ្ជាក់ព្រំដែនទាំងនោះតាមរយៈរដ្ឋធម្មនុញ្ញ និងច្បាប់ក្នុងស្រុកផ្សេងទៀត នេះបើយោងតាមរបាយការណ៍។

របាយការណ៍និយាយថា ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ ចាប់តាំងពីទសវត្សរ៍ឆ្នាំ ១៩៧០ រដ្ឋាភិបាលហ្វីលីពីនបានព្យាយាមពង្រីកវិសាលភាពទឹកដីរបស់ខ្លួនដោយធ្វើវិសោធនកម្មរដ្ឋធម្មនុញ្ញរបស់ខ្លួន ចេញក្រឹត្យ និងធ្វើសេចក្តីថ្លែងការណ៍ដើម្បីទាមទារអធិបតេយ្យភាពលើកោះ Huangyan និងកោះមួយចំនួន និងថ្មប៉ប្រះទឹកមួយចំនួននៃកោះ Nansha ។

ទីពីរ របាយការណ៍នេះបាននិយាយថា ការទាមទាររបស់ហ្វីលីពីនលើកោះ Huangyan និងកោះ Nansha គឺគ្មានមូលដ្ឋាន។ដោយផ្អែកលើសម្ភារៈប្រវត្តិសាស្ត្រដែលអាចទុកចិត្តបាន និងច្បាប់អន្តរជាតិដែលទទួលស្គាល់ របាយការណ៍នេះបាននិយាយថា ការទាមទារដែលហ្វីលីពីនទើបលើកឡើងថ្មីៗនៅក្នុងសមុទ្រចិនខាងត្បូងបន្ទាប់ពីទទួលបានឯករាជ្យ ខ្វះទាំងមូលដ្ឋានគ្រឹះប្រវត្តិសាស្ត្រ និងមូលដ្ឋានច្បាប់។

ទីបី របាយការណ៍នេះបាននិយាយថា ការប៉ុនប៉ងពង្រីកទឹកដីរបស់ហ្វីលីពីនបានបង្កគ្រោះថ្នាក់យ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ។

របាយការណ៍នេះបាននិយាយថា ទីក្រុងម៉ានីលបានបង្ខូចការពិតប្រវត្តិសាស្ត្រ អនុវត្តច្បាប់អន្តរជាតិខុស បំភាន់មតិសាធារណៈអន្តរជាតិ និងធ្វើសកម្មភាពខុសច្បាប់ និងជ្រុលនិយម ដែលគំរាមកំហែងយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរដល់សន្តិភាព និងស្ថិរភាពនៅសមុទ្រចិនខាងត្បូង៕