ភ្នំពេញ ៖ ក្រសួងវប្បធម៍ និងវិចិត្រសិល្បៈ នាព្រឹកថ្ងៃទី១ ខែសីហា ឆ្នាំ២០២៤នេះ បានរៀបចំសន្និសីទសារព័ត៌មានស្តីពី «លទ្ធផលកិច្ចប្រជុំលើកទី៤៦ របស់គណៈកម្មាធិការបេតិកភណ្ឌពិភពលោកនៅទីក្រុងញូវដេលី សាធារណរដ្ឋឥណ្ឌា» ខណៈគណៈកម្មាធិការបេតិកភណ្ឌពិភពលោកកាន់តែមានភាពមមាញឹកនៅក្នុងកាលៈទេសៈ នៃការសម្រេចបញ្ចូលសម្បត្តិបេតិកភណ្ឌរបស់បណ្តាប្រទេសផ្សេងៗទៅក្នុងបញ្ជីបេតិកភណ្ឌពិភពលោក។

​នៅក្នុងសន្និសីទនេះ ឯកឧត្តម ហង់ ពៅ អគ្គនាយកអាជ្ញាធរជាតិអប្សរា បានមានប្រសាសន៍បញ្ជាក់ថា កិច្ចប្រជុំនេះធ្វើឡើងជារៀងរាល់ឆ្នាំ ក្នុងគោលបំណងដើម្បីផ្តោតទៅលើការតាមដាន និងវាយតម្លៃទៅលើបេតិកភណ្ឌពិភពលោកទាំងអស់ដែលបានចុះបញ្ជីនៅក្នុងពិភពលោក ខណៈគិតមកដល់បច្ចុប្បន្ននេះ សម្បត្តិបេតិកភណ្ឌដែលបានចុះបញ្ជីមានចំនួន ១,២៣៧បេតិកភណ្ឌនៅលើពិភពលោក។ កិច្ចប្រជុំនេះ គឺដើម្បីតាមដានពីស្ថានភាពការអភិរក្សរបស់បេតិកភណ្ឌពិភពលោកនីមួយៗ ក៏ដូចជាការចុះបញ្ជីបេតិកភណ្ឌថ្មីៗរបស់ប្រទេសនីមួយៗផងដែរ។

 ឯកឧត្តមអគ្គនាយក បានបញ្ជាក់បន្ថែមថា សម្រាប់កិច្ចប្រជុំប្រចាំឆ្នាំនេះដែរ ជាទូទៅត្រូវបានប្តូរវេនគ្នា ដែលមានរដ្ឋចំនួន២១ជាសមាជិកអចិន្ត្រៃយ៍នៅក្នុងគណៈកម្មាធិការ ដែលតម្រូវឲ្យបោះឆ្នោតត្រូវប្តូរវេនគ្នា ដូចជាប្រទេសកម្ពុជានៅក្នុងឆ្នាំ២០១៣ ក៏ជាប្រទេសមួយទទួលការប្រជុំរបស់បេតិកភណ្ឌពិភពលោកនេះដែរ ដែលប្រព្រឹត្តទៅនៅទីស្តីការគណៈរដ្ឋមន្រ្តី ហើយឆ្នាំ២០៤នេះជាវេនរបស់ប្រទេសឥណ្ឌា និងនៅឆ្នាំក្រោយគឺប្រទេសប៊ុលហ្គារី ទទួលវិញម្តង ក្នុងការប្រជុំដូចគ្នាខាងលើនេះ ដែលបានរៀបចំទៅក្នុងប្រព័ន្ធការងាររបស់គណៈកម្មាធិការបេតិកភណ្ឌពិភពលោក។

ឯកឧត្តម ហង់ ពៅ បានលើកឡើងបន្តថា យោងតាមសេចក្តីសម្រេចនៃកិច្ចប្រជុំនៅទីក្រុងញូដេលី ប្រទេសកម្ពុជា បានគោរពអនុវត្តត្រឹមត្រូវតាមបទដ្ឋានគតិយុត្តនានាជាអន្តរជាតិ និងអនុវត្តតាមលក្ខខណ្ឌតម្រូវនានារបស់គណៈកម្មាធិការបេតិកភណ្ឌពិភពលោកផងដែរ។ នៅក្នុងកិច្ចប្រជុំនោះ លោកជំទាវ Audrey Azoulay អគ្គនាយិកាអង្គការយូណេស្កូ បានលើកឡើងថា យន្តការអនុវត្តរបស់គណៈកម្មាធិការអន្តរជាតិសម្របសម្រួលកិច្ចគាំពារ និងអភិរក្សតំបន់អង្គរ គឺជាយន្តការគំរូមួយសម្រាប់កិច្ចអភិរក្ស និងអភិវឌ្ឍន៍រមណីយដ្ឋានបេតិកភណ្ឌពិភពលោក ដែលមកដល់ពេលនេះ យន្តការ ICC Angkor មានអាយុកាល ៣០ឆ្នាំ និងបានបន្តរយៈពេល ១០ឆ្នាំទៅមុខទៀត។ 

សូមបញ្ជាក់ជូនថា តំបន់រមណីយដ្ឋានអង្គរ គឺជាបេតិកភណ្ឌពិភពលោកដែលផ្ទៃក្រឡាធំជាងគេ និងមានប្រជាជនរស់នៅច្រើនជាងគេ និងបានប្រសិទ្ធនាមថា ជាតំបន់បេតិកភណ្ឌមានជីវិត ព្រោះមានការរស់នៅប្រជាពលរដ្ឋ និងបានថែរក្សាជំនឿ ប្រពៃណី ទំនៀមទំលាប់របស់ពួកគេជាមួយនឹងប្រាសាទ៕

អត្ថបទ ឈិត បូរ៉ាវី