ត្បូងឃ្មុំ ៖ បារាសការពារផ្លូវមួយកន្លែងស្ថិតនៅភូមិប្រស្រែលើ សង្កាត់វិហាលួង ក្រុងសួង ខេត្តត្បូងឃ្មុំ ត្រូវបានអាជ្ញាធរពាក់ព័ន្ធ មានអាជ្ញាធរក្រុង និងមន្ទីអភិវឌ្ឍន៍ជនបទ បានសម្រេចដក់ពីកន្លែងចាស់ នៅដើមផ្លូវថយទៅដាក់កន្លែងថ្មីចម្ងាយប្រម៉ាណ ៣០០ ម៉ែត្រ ដើម្បីផ្គាប់ចិត្តថៅកែរោងចក្រកែឆ្នៃដំឡូងមីមួយកន្លែង ពោលគឺងាយស្រួលឳ្យរថយន្តធំៗដឹកដំឡូងចេញចូលរោងចក្រមួយនេះមានភាពងាយស្រួលបើទោះបីប្រជាជនភាគច្រើននៅក្នុងភូមិ ប្រស្រែលើ មិនគាំទ្រក៏ដោយ ។

លោក សរ គួន ប្រធានភូមិប្រស្រែលើ មានប្រសាសន៍ឳ្យដឹងថា ការដក់បារាសការពារផ្លូវដាក់ចូលមកក្នុងបែបនេះគឺដើម្បីឳ្យឡានដឹកដំឡូងចេញចូលបានស្រួល ខណៈការធ្វើបែបនេះគឺប្រជាជនភាគច្រើនមិនគាំទ្រនោះទេ ។ លោកថាការដកបារាសការពារផ្លូវនេះគឺខាងអាជ្ញាធរសង្កាត់ ក្រុង មន្ទីអភិវឌ្ឍន៍ជនបទ បានពិភក្សាសម្រេចដក ដោយលោកមិនមានសិទ្ធិ ជំទាស់នោះទេ ។

លោក ហ៊ាន ហ៊ត់ ចៅសង្កាត់វិហាលួង មានប្រសាសន៍ឩ្យដឹងថា ការដក់បារាសខាងលើនេះគឺខាងសង្កាត់ បានស្នើទៅអាជ្ញាធរក្រុង និង មន្ទីអភិវឌ្ឍន៍ជនបទ មុនសម្រេចដក់ទៅដាក់កន្លែងថ្មី ដើម្បីបង្ករភាពងាយស្រូលសម្រាប់រថយន្តដឹកដំឡូងចេញចូលរោងចក្រកែឆ្នៃដំឡូងមីដែលនៅក្បែនោះ ។ លោកថាបើចង់ដឹងច្បាស់អាចទំនាក់ទំនងទៅខាងមន្ទីអភិវឌ្ឍន៍ជនបទបាន ។

ជុំវិញករណីខាងលើនេះ លោក អាន ស៊ីណា ប្រធានមន្ទីអភិវឌ្ឍន៍ជនបទខេត្តត្បូងឃ្មុំ មានប្រសាសន៍ទទួលស្គាល់ថា ពិតជាបានដោះដូរប្រាកដមែន ដោយសារមានសំណូមពរពីម្ចាស់រោងចក្រ ចៅសង្កាត់ និងលោក អភិបាលក្រុងសួង ។ លោកថាបើបន្តដាក់នៅដើមផ្លូវ អាចបាំងបាន ប្រម៉ាណ ៣០០ ម៉ែត្រ តែខាងរោងចក្រនិងបើករថយន្តវាងពីច្រកខាងជើងមកវិញ ដែលអាចធ្វើឳ្យខូចផ្លូវប្រម៉ាណ ៣ គីឡូម៉ែត្រ ក្នុងនោះ ខាងចៅសង្កាត់ និងខាងរោងចក្រ ធានាជួសជុល បើសិនផ្លូវប្រម៉ាណ ៣០០ ម៉ែត្រ នេះខូចខាត ។

ប្រជាពលរដ្ឋភូមិប្រស្រែលើ សុំមិនបញ្ជេញអត្តសញ្ញាណ បានរៀបរាប់ឳ្យដឹងថា អាជ្ញាធរក្រុងសួង និងមន្ទីអភិវឌ្ឍន៍ជនបទ គិតយ៉ាងម៉េចនោះទេ បានជាសុខចិត្ត ផ្គាប់ចិត្តថៅកែរោងចក្រម្នាក់ ដកបារាសការពារផ្លូវចេញ បំផ្លាញផលប្រយោជន៍ប្រជាជនទូទៅបែបនេះ ។ បំផ្លាញព្រោះថា រថយន្តធំៗអាចដឹកដំឡូងចេញចូលបានដោយសេរីលើផ្លូវ ងាយធ្វើឳ្យផ្លូវរងការខូចខាត ពិបាក់ធ្វើដំណើរ ។

ជាមួយការលើកឡើងបែបនេះពួកគាត់ក៏បានសំណូមពរទៅឯកឧត្តមអភិបាលខេត្ត ប៉ែន កុសល្យ មេត្តាពិនិត្យលទ្ធភាពអន្តរាគមន៍រឿងនេះផង ព្រោះថាផ្លូវមួយខ្សែៗរាជរដ្ឋាភិបាលចំណាយលុយច្រើនណាស់កសាងឡើងដើម្បីសម្រួលដល់ការធ្វើដំណើរប្រកបរបររកស៊ីចិញ្ចឹមជីវិតប្រចាំថ្ងៃរបស់ប្រជាពលរដ្ឋ មិនមែនកសាងឡើងសម្រាប់ផលប្រយោជន៍បុគ្គលតែម្នាក់ឡើយ ។

ដោយ ៖ ជឹង សេងឡុង