ក្រោយជម្លៀសខ្លួនចេញពីសង្រ្គាមនៅទីក្រុង el-Fasher ស្ថិតនៅរដ្ឋ North Darfur របស់ប្រទេសស៊ូដង់ និងធ្វើដំណើរចម្ងាយជាង ១.៦០០គ.ម ទៅកាន់ទីសុវត្ថិភាព អ្នកស្រី Sanaa Ahmed គិតថា នឹងបានធូរស្រាលហើយ ។ ប៉ុន្តែវាផ្ទុយស្រឡះ ពីព្រោះថានៅជំរំ Al-Sarraf ស្ថិតនៅភាគខាងកើតប្រទេសស៊ូដង់ អ្នកស្រី បានជួបទុក្ខលំបាកសព្វសារពើទាំងអស់ ។

អ្នកស្រី Sanaa និយាយប្រាប់កាសែត Al Jazeera ថា ពួកយើងបានជម្លៀសខ្លួនមកកាន់ទីនេះ ដោយគ្មានអ្វីជាប់ខ្លួននោះទេ ។ ឥឡូវបុណ្យរ៉ាម៉ាដនបានមកដល់ហើយ ហើយពួកយើងគ្មានអ្វីសូម្បីឆ្នាំងមួយ ដើម្បីចម្អិនអាហារ ឬពែងមួយដើម្បីផឹកតែ ។ បើសិនជាអ្នកមានធុងទឹក ឬក្អម វាក៏ល្អដែរ ប៉ុន្តែពួកយើងគ្មានអ្វីជាប់ខ្លួនទាល់តែសោះ ។

អ្នកស្រី Sanaa ស្ថិតនៅក្នុងចំណោមមនុស្សរាប់ពាន់នាក់ ដែលបានស្វែងរកកន្លែងជ្រកកោននៅរដ្ឋ Al-Gedaref ដែមានចម្ងាយឆ្ងាយពីតំបន់ជួរមុខនៃសង្រ្គាម ស្ថិតនៅភាគខាងលិចប្រទេសស៊ូដង់ ។ ជំរំបម្រុងទុកធ្វើជាកន្លែងទីសក្ការៈ បានប្រែក្លាយជាកន្លែងខ្វះខាត ។

អ្នកស្រីនិយាយថា ទឹកមានប្រើប្រាស់ ប៉ុន្តែគ្មានអាហារនោះទេ ។ ពួកគេផ្តល់អាហារដល់ពួកយើង ប៉ុន្តែមិនមែនជាអាហារពិតប្រាកដនោះទេ ហើយវាមិនគ្រប់គ្រាន់ឡើយ ។

សម្រាប់ជនមូស្លីម ពិធីបុណ្យរ៉ាម៉ាដន គឺជាខែប្រពៃណីមួយ សម្រាប់សហគមន៍ ក្រុមអ្នកគោរពបូជា ហើយនិងអាហារចែករំលែក ។

សម្រាប់ស្រ្តីជាមេផ្ទះជម្លៀសខ្លួន ពួកគេពិបាកខ្លាំងណាស់ ក្នុងការស្វែងអាហារគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់កូនៗរបស់ពួកគេនៅពេលថ្ងៃលិច ។

អ្នកស្រី Majd Abdullah គឺជាអ្នករស់រានម្នាក់ទៀតមកពីទីក្រុង el-Fasher បានរៀបរាប់ពីទុក្ខវេទនាស្រដៀងគ្នា ដែលផ្ទុយស្រឡះរវាងជីវិតអតីត និងជីវិតបច្ចុប្បន្នរបស់គាត់ ។

អ្នកស្រីរំឭកថា កាលនៅផ្ទះ ពិធីបុណ្យរ៉ាម៉ាដនពិតជាល្អខ្លាំងណាស់ ។ អ្នកនឹងរៀបចំអ្វីគ្រប់បែបយ៉ាងរយៈ ១ខែមុន ឬ ២ខែមុន ។

អ្នកស្រីបន្តថា ប៉ុន្តែនៅទីនេះ ពួកយើងបានតមអាហារថ្ងៃដំបូង ដោយពុំដឹងថាតើនឹងមានអាហារអ្វីត្រូវទទួលទាននោះទេ ក្រោយតមរួច ។ ពួកយើងបញ្ចប់ការតមអាហារជាមួយអ្នកជិតខាង ពីព្រោះថា ពួកយើងគ្មានអ្វីនោះទេ ៕